تعیین متولی برای امضای الکترونیک

علیرضا سفیدپور / کارشناس حوزه بانکداری الکترونیک

امروزه استفاده از ابزار مدرن و دیجیتال و به خدمت گرفتن این ابزار برای کاهش ریسک و افزایش امنیت سیستم‌ها کاربرد زیادی دارد. یکی از این ابزارها که به خدمت بانکداری الکترونیک درآمده، امضای الکترونیک است.امضای الکترونیک عبارت است از یک داده دیجیتال که با انضمام یا وابستگی منطقی آن به یک داده پیام، شخصیت انحصاری امضاکننده را تایید می‌کند. اگر نگاه ما به سرویس امضای الکترونیک صرفا یک راه الکترونیکی برای احراز هویت مشتری در شبکه بانکی ایران باشد، می‌بینیم همه بانک‌ها از راه‌حل‌های رمز ایستا تا پویا برای تشخیص هویت الکترونیکی استفاده می‌کنند. اما اگر بخواهیم به این سیستم به طور خاص و همان مفهوم عملی یعنی امضای الکترونیک بر کارت یا ابزاری که قابلیت ارتباط با یک سیستم بالادستی را داشته باشد، بنگریم، می‌بینیم که درحال‌حاضر از سرویس امضای الکترونیک به طور خاص، به صورت بسیار محدود در برخی از بانک‌های کشور و برای شرایط خاصی استفاده می‌شود. اگر قرار باشد زمانی برای همه‌گیر شدن این سرویس در نظر بگیریم، پیش از هرچیز باید به چالش‌های این حوزه و موانع پیش رو توجه کنیم. باید توجه داشت که یک چالش جدی در این حوزه تعیین یک شخص
یا متولی به عنوان ریشه اصلی صدور امضای دیجیتال در کشور است. پیش از این قرار بود سازمان ثبت احول و اسناد کشور به عنوان متولی صدور امضای دیجیتال برای اشخاص و بانک مرکزی برای مدل‌های اجتماعی تعیین شود و یکی از این دو سازمان به صورت زیرمجموعه دیگری فعالیت کند. با این حال هنوز این موضوع در هاله‌ای از ابهام باقی مانده و شاهد تعیین تکلیف اساسی در کشور نیستیم. به همین دلیل معتقدم تا زمانی که تعیین تکلیف نشده و متولی به طور خاص مشخص نشود، نمی‌توان زمانی را برای اجرایی شدن آن در سطح گسترده تعیین کرد. امضای دیجیتال در واقع یک چک سفید امضا است و با وجود آنکه سرعت عمل زیادی را با خود به همراه می‌آورد، اما باید از آن مراقبت زیادی به عمل‌اید تا دچار سوءاستفاده نشود.